Paul De Leeuw - Diner Lyrics
We waren, denk ik, net drie maanden niet meer bij elkaarToen hij me belde, om te vragen hoe het met me wasIk zat toen al niet meer zo vreselijk in zak en asEn zijn afwezigheid voelde toen al een tijdje niet meer raarHij zei: "Je spreekt met mij, je bent me toch nog niet vergeten?"En "Weet je nog, we zouden toch een keertje samen eten"Dat was waarWe spraken daarom af in "De Vier Wilgen" aan de HerengrachtOmdat we samen daar, besloten we, het vaakst hadden gezeten En dus die week daarop, hij had een roosje meegebrachtZaten we daar opeens weer samen in dat restaurantEr leek geen klap veranderd, er was slechts een achterstandIn zaken die we vroeger altijd met elkaar besprakenHij was nog met die ander maar dat had ik wel verwachtHij noemde hem een schat, maar vond dat hij dat niet kon makenWe praatten over onze tijdEn over dat hij nog steeds nagelbijtEn ik dacht opeens, wat is het toch een lieve manHet voelde zo vertrouwd, we hebben geen minuut gezwegenAlsof ik er een goede vriend had bij gekregenDit was het bewijs dat dat dus blijkbaar kanWe hebben zelfs nog een dessert genomenEn om een uur of twaalf stonden we pas weer buiten, samen op deHerengrachtEn constateerden: "Kijk, er komen nieuwe blaadjes aan de bomen"En daarna ging hij weg en was ik weer alleenIk heb hem nog een tijdje na staan kijkenEn dacht: "Wat een voortreffelijk besluit"Het leven kan vaak zo eenvoudig blijkenMaar later toen ik thuis zat op de bankVoelde ik toch die treurigheid van binnenDat was het dus en nu is het voorbijHet wachten kan weer gaan beginnen
