Paul De Leeuw - Spoken Lyrics
Een verre klok slaat twaalf uurHet leven went wel op den duurMaar grote godenEr is zo nu en dan een nachtDan sterf ik door een helse machtWel duizend dodenDe winden razen en het spooktEn de herinnering bestooktDe lieve vredeIk hoor het kraken van de trapIk hoor de akelige stapVan het verledenSpokenSpoken met verwijtSpokenUit de weggetikte tijdZoveel dagen niet geteldZoveel fouten nooit hersteldZoveel woorden nooit gesprokenSpoken, spoken, spokenEr zweven schimmen in 't rondEr rijzen reuzen uit de grondOm me te kwellenZe braken vuur, ze spuwen bloedEn ik begrijp maar al te goedWat ze vertellenZe roepen: Slecht! Mislukt! VerkeerdZe blijken alles gefundeerdVan me te wetenM'n knoeierij, m'n jaloezieZe kennen alle dingen dieIk wou vergetenSpokenSpoken met verwijtSpokenMet weemoedigheid en spijtZoveel lessen niet geleerdZoveel liefdes genegeerdZoveel vriendschappen verbrokenSpoken, spoken, spokenIk hoor het kraaien van de haanDe nieuwe zon heeft langzaamaanZijn licht ontstokenHet leven went wel op den duurMaar nu en dan, om twaalf uurKomen de spoken
